امید
گاهی میان غبار
یا لابه لای دود
و یا پشت مِــهی غلیـــــــظ
همیشه هوای صاف، پاداش است...
پس همچنان چراغ خاموش، راه های سنگلاخ را میـکوبـم
تا از این کـوره راه سردرگمی به شاه راه امیدِ بیکران، وصلم کنی.
براستی امید همان زندگیست
نظرات شما عزیزان: