ساده میگویم :

رسم عجیببی در میان مردمان  است،

اگر علاقه ای نداشته باشی، میگویند تو که نداریش، پس رفتــن راحت است،

امـــا اگر هم از عمق وجودت کسی را دوست داشته باشی، همین علاقه ی بیکرانه را سلاح و بهانه ای میکنند برای اینکه بگویند اگر راست میگویی... هه... با جدایی اثباتش کن

رحـــم شما کجا رفته...هااااااان...!!!!؟!

حال من مثال اسیران و جانبازان جنگ است که در آن زمان میتوانستند جور دیگری خون خود را با خدای خود وصال دهند اما نشد

وماندند در این دنیای حسرت بار

آ ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه

نمیداند چه سوزی دارم،

ولی سکوت کرده ام

فقط میخواهم بگویم که من در انتخابم اشتباه نکردم.

مردمان ایران من با فاصله ای بیش از این هم، کنار یکدیگرند

فقط نمیدانم چرا تو آنها را نمیـبیـنی

همین