دلنوشته های دو تنها
همین که به تو می اندیشم،
بی آنکه دست خودم باشد، نیرویی عظیم پلکهایم را سنگین میکند و
چشمانم را بر همگان میبندد...
گل
(اونم از باغچه خونه خودتون)
دلــــــــم به حال نیلوفر می ســـــــوزد...
صدایش می کننــــــد:
نیلــــوفرآبـــــــی...
حال آنکه او اسیـــــرمرداب است...
آب کجا...
مرداب کجا...
!
کمی به دور دست نگاه کن،
آیا میبینی که دستی ز دور تکــان می خورد
آن هم فقط و فقط برای تو
میبینی که در آن دست شاخه ای از شکوفه های معطر بادام گرفته ام
آن هم فقط و فقط برای تو
چشمان زیبایت سو میدهد که برق نگاه پر از شوقـم را هم ببینی
آن هم فقط و فقط برای تو...
احساس اینکه کنارم هستی، به مانند هوایست برای نفس کشیدنم...
راستی قرار بود که، مــن هدیه ای به تو پیش کش کنم،
اما حال که میبینم تمام این حال خوبم فقط و فقط هدیه ی تو بوده که به من رسیده،
پـس
از تهیدستی چو من بپذیـر قلــب خالی ام را
پذیرا میشوی آیا؟
دست خودم نیست
دلم تنگتـــه
یه کاری بکن خوب...!
«سحری بی یار»
بی تو بیتاب...
سحری باز...
بگرفتم پای خود را در بغل ...
سر به زیرو...
فکر در، آینده ای اندر تکاپوی سفر...
سفر از خویشتنو رفتنو کنکاش زلیخاه دگر...
پیش از این خواسته بودی بروم من ز برت...
رفتم اما، ... من نه خواهم، نه توانم، که کشم دست از این جان، از این سرو گلستان...
از این موهبت بودن با یار از این داشتنه، دلبر غمخوار.....
جمله زین پس بشوم نامی شهرم، که بدانند شده ام وصله ی یاری ز بر نقش جهانم. اصفهانم.شهر خوش نام و نشانم، خال دنیا، جایگاهی که درش من در امانم ، ...
شهر گنبدهای بی غم
، شهر جانان، شهر یارم،شهر یارم،شهریارم...
به مردها باید خندید...
که با آن همه زُمُختی
قدرت شکستن دلی را ندارند
و همیشه به محکمی خود مینـازند اما
زیر بار ناز یار نامردو از خدا بی خبر، بارها میشکنند
حال فهمیدی که مردها چقدر محـــکم هستند؟
هر چقدر هم که محکم باشی
گاهی یک اشک
.یک خاطره
.یک جاده.
یک کلمه.
.. از درون داغونت میکند..
..هر چقدر هم که محکم باشی..
چه میگفتمو چه شدم...
قرار بود مدتی مهمانم شوی تا بیشتر بشناسمت
ولی تو خودت را، صاحب خانه کردی
حالا من موندمو یه صاحبخونه که دیگه خودمم راه نمیده
بابااااااااااا خسیس
حداقل میزاشتی منم خونه ی تو رو اجاره کنم
