«سحری بی یار»

بی تو بیتاب...

سحری باز...

بگرفتم پای خود را در بغل ...

سر به زیرو...

فکر در، آینده ای اندر تکاپوی سفر...

سفر از خویشتنو رفتنو کنکاش زلیخاه دگر...

پیش از این خواسته بودی بروم من ز برت...

رفتم  اما، ... من نه خواهم، نه توانم، که کشم دست از این جان، از این سرو گلستان...

از این موهبت بودن با یار از این داشتنه، دلبر غمخوار.....

جمله زین پس بشوم نامی شهرم، که بدانند شده ام وصله ی یاری ز بر نقش جهانم. اصفهانم.شهر خوش نام و نشانم، خال دنیا، جایگاهی که درش من در امانم ، ...

شهر گنبدهای بی غم

، شهر جانان، شهر یارم،شهر یارم،شهریارم...